Γιατί άκουγα τον Φοίβο Καρζή, αλλά μου άρεσε και ο Δημήτρης Σούλτας.

Η Λιάνα Κανέλλη μου θυμίζει τα πρωινά που πήγαινα στη σχολή – με TOP FM. Με κάποιο τρόπο εκείνη την εικόνα (?!) της Κανέλλη έχω κρατήσει – και μάλλον κι εκείνης εκείνη της αρέσει (διάβασα στη Lifo που κυκλοφορεί, αφού το είχα συζητήσει με τον ΠΠ, παλιό συνάδελφο και φίλο).

Και ο Νένες το απόγευμα, και η απόστευτη έκπληξη: Πανόπουλος – Κιντή!!! Αισθανόμασταν λίγο εγκαταλελειμένοι, λίγο αφημένοι απ έξω, ότι αυτοί κάπου βλέπονται κάθε μέρα όπως παλιά, αλλά δεν μας θέλουν κι εμάς μαζί τους. Με ανυπομονησία περιμένω να ακούσω το δίδυμο, προς το παρόν έχω ακούσει μόνο τον Πανόπουλο.

Δεν θέλω να κάνω κριτική σταθμού, και δεν θα αναφερθώ σε όλες τις εκπομπές, παρ όλο που έχω ακούσει κι άλλες: Πολλά ονόματα, που απ΄ό,τι φαίνεται έχουν ιστορία στο ραδιόφωνο, μιλάνε πολύ ωραία, λένε ιστορίες με ενδιαφέρον.

Και τι καλή μουσική!

Φαίνεται πάντως ότι το κάνουν με κέφι όλο αυτό. Φαίνεται να έχουν όρεξη, να αισθάνονται όλοι μέρος μιας καινούργιας επιτυχίας ή τουλάχιστον μιας καλής προσπάθειας και να κάνουν τη δουλειά με τον αέρα του νικητή ή τουλάχιστον μιας ομάδας με όραμα (όπως θα έλεγαν οι guru του management που διαβάζουμε) να κάνουν ωραίο ραδιόφωνο. – Για να μην ξεχνιόμαστε: In my Humble Opinion.

Εγώ, πάντως, τους ακούω. Και δεν ξέρω αν έχουν γίνει talk of the town, έχουν σίγουρα γίνει talk of my friends – που “ανακάλυψαμε” τον City 99,5 ο καθένας για λογαριασμό του, και βρεθήκαμε να τον συζητάμε όλοι μαζί! – Πολύ καλό και το “Άκου ό,τι ζεις” της Leo Burnett αν δεν κάνω λάθος

Και πάλι: Πόσο καλή μουσική!

Η χρήση του όμως; Αυτός ο εγκλωβισμός μας στη χρήση του είναι απίστευτος.

Θα ξεκινήσω με τα leave-behinds ή τις προτάσεις συνεργασίας που στέλνουμε σε Powerpoint:

Σε Powerpoint? Αναλύουμε, περιγράφουμε, μια πρόταση σε Powerpoint?  Γιατί; Ένα κείμενο δεν θα έδινε πολύ καλύτερα το τι θέλουμε να πούμε; Και μήπως όλοι μας οι πελάτες χρειάζεται να δουν τα “κείμενά” μας σε fonts 30pts? Βαριόμαστε να γράψουμε μια παράγραφο αντί για μια φράση σε μια σειρά bullet points ή μήπως απλά δίνει όγκο σε μια πρόταση το ότι κάθε φράση ή παράγραφός μας σε Powerpoint είναι μια σελίδα εκτυπωμένη;

 Στις παρουσιάσεις τώρα:

Την προηγούμενη Πέμπτη πήγα σε μια παρουσίαση πρότασης συνεργασίας, όπου ξέχασα το laptop μου (είναι τόσο βαρύ το filofax μου πλέον, που το backpack του laptop μου φάνηκε αρκετά βαρύ, παρόλο που το laptop είχε μείνει στο γραφείο). Ήταν από τις καλύτερες μου συναντήσεις τέτοιου είδους, που έχω κάνει ποτέ, γιατί δεν χρειαζόταν να κοιτάω το ppt συνέχεια, για να δω πού βρίσκομαι – συνήθως γνωρίζουμε πού είμαστε και αυτό δεν χρειάζεται να είναι προκαθορισμένο, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με συνάντηση συνεργασίας.

Έχω παρακολουθήσει πολύ ταλαντούχους συνομιλητές (και είμαι σίγουρη, με μεγάλες δυνητικά ικανότητες ομιλητές) να προσπαθούν ανεπιτυχώς να παρακολουθήσουν το Powerpoint τους. Πολύ καλούς story tellers να χάνουν τη φυσικότητά τους τη ροή του λόγου τους, τη γοητεία τους. Και έχω δει και πολλούς από τους ανθρώπους που προετοιμάζουμε για να μιλήσουν μπροστά σε κόσμο, αντί να ξεκινούν από το τι (και πώς) θέλουν να πουν ή τα μηνύματα που θέλουν να περάσουν, να ξεκινούν από το τι φωτογραφίες ή τι στοιχεία έχουν για να βάλουν στο Powerpoint. 

Ποιος είναι ο ρόλος του Powerpoint κατά τη γνώμη μου: 1. Να μας θυμίζει τι θέλουμε να πούμε παρακάτω (στον ομιλητή, όχι στο ακροατήριο), 2. Να μας δίνει τη δυνατότητα να παρουσιάσουμε διαγράμματα ή νούμερα που μπορούν να επεξηγήσουν ή να τονίσουν τα λεγόμενά μας, 3. Να υπενθυμίζουμε σε όποιον από το ακροατήριο έτυχε να αποκοιμηθεί και ξύπνησε για τι πράγμα μιλάμε. Εντάξει, ίσως και σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, αλλά όχι ότι μου έρχονται και στο μυαλό πολύ εύκολα… 

Τεράστιο άγχος ήταν για μένα όλο αυτό το “πρέπει να γνωρίζεις τους κατάλληλους ανθρώπους, αν θέλεις να “περάσεις” τα νέα σου”.  Για όλους όταν ξεκινάμε – στη δουλειά αυτή γενικά, αλλά και κάθε νέο ρεπορτάζ, που μπορεί να αφορά κάποιον νέο πελάτη. Και τότε οι γνωριμίες ήταν “όσα δεν φτάνει η αλεπού”, αλλά έγινε κινητήρια δύναμη, μας έκανε όλους εμάς τότε να ψάξουμε για να βρούμε ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος και γιατί οι γνωριμίες μπορεί να είναι και ο λάθος τρόπος για να ξεκινήσει κανείς.

Και μας ρώταγαν: Να σας τη δώσουμε τη δουλειά, αλλά η εταιρεία (ή ο freelancer) που μας εξυπηρετεί σήμερα, γνωρίζει όλο το ρεπορτάζ και περνάει τα νέα μας παντού! Εσείς τους γνωρίζετε;

Και τα ερωτήματα που θέταμε εμείς ήταν ποια νέα σας; σε τι έκταση; με τι μήνυμα για την εταιρεία; ποια ήταν η στρατηγική που σας σχεδίασαν; πώς υλοποίησαν, ή μήπως εννοείτε ότι οι γνωστοί των γνωστών σας δημοσίευαν σε μια γωνιά ότι κόψατε την πίτα σας; 

Να γνωριζόμαστε, αλλά μέσα από τη συνεργασία μας, και ναι, ανοίγουν οι πόρτες ευκολότερα όταν γνωρίζεις κάποιον, αλλά δεν θέλουμε να “μας κάνουν χάρη”. Θέλουμε εμείς να τους βοηθήσουμε να κάνουν τη δουλειά τους όσοκαλύτερα μπορούμε και μέσα από αυτό να περάσουμε και τα μηνύματα του πελάτη μας: Με έρευνα, με ψάξιμο των τάσεων, με ανάπτυξη περιεχομένου σε πλαίσια ενδιαφέροντος, στα οποία θα μπορούσε να αναφερθεί (και να τοποθετηθεί) και ο πελάτης μας, το προϊόν, η εταιρεία ή ο εκπρόσωπός της, ανάλογα με τον σχεδιασμό.

Στο PR είσαι ο τρόπος που επικοινωνείς, τα υλικά που αναπτύσεις, ο τρόπος που σχεδιάζεις, που ντύνεις το θέμα σου. Και επειδή τελικά η αγορά μας και τα ρεπορτάζ είναι μικρά, είσαι η συνέπειά σου, τα προσεγμένα υλικά, ο σεβασμός στον άλλον (τη δουλειά του, τους χρόνους του), το επαγγελματικό σου ήθος, η διάθεση για συνεργασία, η διάθεση να προσφέρεις, να μοιραστείς (γνώση, πληροφόρηση, υλικά) ακόμη και χωρίς άμεσα ανταλλάγματα.

Για τα πλαίσια ενδιαφέροντος σε άλλο post.